SAMEN IN HETZELFDE SCHUITJE | AVOND 1

 

Maanden geleden werden deze avonden gepland en op poten gezet. Avonden met als opzet de niet eenvoudige overstap van vier parochies naar één zo begripvol en tevens efficiënt mogelijk te laten verlopen. Niemand vermoedde toen dat het onschuldige beeld van een schuitje in woelige zee op zoek naar kalmer water nu scherp en schrijnend uitvergroot de actualiteit zou domineren. 

 

Het verhaal van Noach en zijn ark

Het verhaal van Noach is een van de bijbelverhalen dat het meest tot onze verbeelding spreekt. Vertrekpunt is een teleurgestelde God die dreigt niemand of niets te sparen, behalve één. Noach bouwt zijn ark, een onderkomen en reddingsboot voor zichzelf, zijn familie en de dieren. God stuurt de regen, een zondvloed die 150 dagen lang de aarde met water overstroomt. Hij neemt zijn tijd. Het water vernietigt het leven, maar tegelijkertijd draagt het de ark en geeft het leven. Duidelijke beeldtaal van de charismatische Steven Wielandts, de man die de drie avonden leidde.

 

Wat te onthouden als concrete boodschap aan het hier en het nu? De dreiging, de zondvloed en het water zijn drie beelden die we kunnen projecteren op de situatie van de geloofsgemeenschappen hier in Willebroek. Bestaande structuren worden bedreigd, trillen als het ware op hun grondvesten maar zullen overleven. Het zal tijd vragen, maar gun dit proces de tijd. Het water stelt de draagkracht van het geloof voor, de parochie is er om dat geloof te dragen, niet om zichzelf in stand te houden. Het kan cru klinken, maar geloof overstijgt het tijdelijke.

 

Wat veroorzaakt deining?

Ook hier een beeld: een wilde zee die zorgt voor deining. Op een achtergrond van een zware zee leest u de met rood gemarkeerde ‘onrustzaaiers’. Het zijn bekommernissen die op de eerste avond op tafel gelegd werden.

 

Wat brengt rust?

Soms wordt de zee mild en rustig. Op een achtergrond van een milde zee leest u wat mensen rust geeft.

 

Ter overweging

Is God nog voldoende de ’core business’, de hoofdbekommernis van de kerk en de gelovige gemeenschap? Draait er niet teveel rond materiële zaken, verpakking, comfortabele gewoontes?

Kunnen en willen we het proces van groei naar één parochie voldoende tijd en ademruimte geven?

Kunnen we mild zijn voor ‘de anderen’? Conflicten, verschillen in visie en aanpak rustig uitpraten?

We houden van rust, van stilte en gebed. Geven we dit voldoende ruimte? Hebben we vertrouwen in een kerk in handen van God met onszelf als kleine, tijdelijke medewerkers?

 

 

   

Joomla! Foutopsporingsconsole

Sessie

Profielinformatie

Geheugengebruik

Database queries