LICHTMIS – JEZUS WORDT OPGEDRAGEN IN DE TEMPEL

  

40 dagen na de geboorte van een zoon moet het reinigingsoffer gebracht worden, zo schrijft de Mozaïsche wet het voor. Dus trouw aan de voorschriften gaan Jozef en Maria op weg naar de tempel om het offer te volbrengen. Een lam konden ze niet kopen, ze offerden twee duiven wat meer aansloot bij hun afkomst.

   

Eerstgeborene

Omdat de joden er zich bewust van waren dat het leven door God geschonken is en de mens er alleen de vruchtgebruiker van is, werden de eerste vruchten van de nieuwe oogst en de eerstgeborenen van het vee aan de Schepper geofferd als dank en hulde. Ieder jaar opnieuw verzamelen wij met lichtmis, in onze gemeenschap, alle kinderen die gedoopt zijn in de voorbije 12 maanden. Een dankzegging aan de Heer voor het nieuwe leven dat midden in deze gezinnen mocht komen. Een teken van opname in de grotere gemeenschap van christenen.

  

Een eeuwenoud feest

Het feest van Jezus’ opdracht in de tempel is een van de weinige feesten die zowel in de Oosterse als in de Westerse kerk gevierd worden. Er wordt reeds naar verwezen in de eerste eeuwen in Jeruzalem. Een processie door de straten van de stad herinnerde aan de reis van Jozef en Maria met hun pasgeborene naar Jeruzalem. Tot vandaag voorziet de liturgie in de processie, waaraan vanaf de tiende eeuw een wijding van de kaarsen toegevoegd is. Het bezorgde aan dit feest zijn populaire naam ‘lichtmis’. Het licht dat toevertrouwd wordt aan onze handen verbindt ons niet alleen met Maria en Jozef, die opgaan naar de tempel, maar ook met Simeon en Hanna, die het kind ontvangen als het ‘licht dat schijnt voor alle mensen’. Door de Geest geleid, zoals eerst Maria en Jozef deden, neemt ook Simeon het kind bij zich en wordt hij vervuld van een grenzeloze troost.

   

Simeon

Simeon was oud en ook Hanna . Zij vertegenwoordigen beiden heel de mensheid die wacht op verlossing. In onze vergrijzende samenleving zien we hen ook als voorbeeld van een mooie oude dag. Steeds vaker ontmoet ik mensen die hun laatste levensjaren somber en met weinig perspectief tegemoet gaan met als enige troost de herinnering aan de jaren die voorbij zijn. Simeon en Hanna zeggen het hardop dat de tijd van oud worden geen schipbreuk is, geen schande, geen tijd om triestig te ondergaan, maar dat je die hoopvol kunt beleven. Ze sluiten hun ogen niet voor hun eigen zwakheid, voor de kracht die afneemt, de afnemende mogelijkheden. In dit kind vinden ze een nieuw gezelschap, een nieuwe zin voor hun oude dag. Simeon kijkt zoals alle grootouders in onze families. Ze kijken met bewonderende blik naar de kinderen in hun midden. Ze zien in hen de toekomst en de belofte groeien.

   

Hanna

De oude Hanna ontvangt uit die ontmoeting nieuwe energie en nieuwe kracht om God te loven en te spreken over het kind aan al wie ze ontmoet. Simeon en Hanna geven blijk hoe het laatste deel van hun leven op een spirituele manier te beleven. Voor hen was dit het belangrijkste deel . En zo kan het ook zijn voor veel ouderen vandaag.

 

Genade

We verwelkomen met Lichtmis opnieuw het Licht in ons leven. Net als op Kerstmis breekt Hij in, in ons samenleven. We kijken en erkennen de diepste verwachting in Hem en in de kinderen onder ons. Hij laat het licht niet wegdeemsteren maar wil alles gloed geven. Hij wil ons helemaal vervullen met Gods wijsheid en genade.

  

Paul Van Assche

 

Joomla! Foutopsporingsconsole

Sessie

Profielinformatie

Geheugengebruik

Database queries